GERMANIA


GERMANIA
I.
GERMANIA
regio Europae latissima, quae a Gallis, Rhaetis, ac Pannoniis, Rheno, et Danubio fluminibus, a Sarmatis, Dacisque metu mutuo, ac montibus separatur: cetera am bit Oceanus, latos sinus et insularum immensa spatia complectens. Germaniae autem termini ab auctoribus, ut quisque sui temporis rationem secutus est, adeo varie deseribuntur, ut triplicem quasi Germaniam facere videantur, Veterem nempe, mediam, et recentem. Veterem vocant Berosianam, quam Rheno Oceano, Tanai, Ponto Euxino, Danubio eiusque accolis circumscribunt. Media erit quam Tac. Ptol. et Plin. coaetanei fere cognovêrunt, quae cum ex ipsis auctoribus satis nota sit, non opus videtur hîc denuo eam describere. Denique recens Germania, quae nostrâ est memoriâ usitatior, ultra Rhenum eatenus est extensa, ut omnes ferme Belgas, usque ad Aples Tridentinas contineat. Ita quoqueve ultra Vistulam ortum versus, usque ad Scythas Alanos, quo hodie Lithuanos appellamus, pertinet. Erit eius longitudo ab iccio portu, vulgo Caletum usque ad Lithuaniae fines, habebitque latitudienem a mari Germanico et Venetico ad Alpes usque. Sunt in illa Archiepisc. 7. Coloniensis, Trevirensis, Moguntinus, Vesuntinus, Salisburgensis, Pragensis, et Magdeburgensis: Episcopatus 40. Regna 2. Bohemiae, et Daniae; Ducatus 13. Austriae, Stiriae, Bavatiae, Wirtembergensis, Franconiae, Voitlandiae, Saxoniae, Brunsvicensis, Lunaeburgensis, Holsatiae, Lawenburgensis, Magnopolitanus, Pomeraniae; Landgraviatus 2. Hassiae, et Alsatiae; Marchionatus 2. Brandeburgensis et Badensis, Comitatus magni 4. Palatinatus. Tirolensis, Mansfeldensis et Oldenburgensis. Germania et Alemagna Italis, Teutschlandt Germanis, Anglis Germany dicta. Ferr. Baudr. Germania, l' Allemagne Gallis, Alemanna Hispanis, una ex praecipuis Europae partibus. Antiquitus separata fuit a Gallia Rheno fluv. a Norico et Vindelicia Danubio, a Sarmatia Vistula fluv. Nunc autem valde diversos haber limites: A Sept. habet mare Balticum et Iutiam meridionalem, ab Or. terminatur Hungariâ, Prussiâ, Regiâ, et Poloniâ superiori et inferiori, quae pro maiori parte sunt cis Vistulam fluv. A Mer. separatur ab Italia Alpibus, ab Occid. Frisiâ Occidentali, Gueldriâ, Transisalaniâ, et Groningâ, quae antea erant in Germania, et nunc sunt in Belgio. Sed vicissim ditiones Clivensis, Iuliacensis, leodiensis, Coloniensis, Trevirensis, Palatinatus Rheni pro parte, et helvetia, quae antiquitus erant in Gallia, nunc in Germania censentur. Alsatia nunc subest dominio Francorum. Bohemia inserta est in Germania cum eius partibus Silesia et Moravia. Sed Polonia et Dania Reges habent proprios, neque ullo modo sub Germania continentur. Helvetii autem cum Rhaetis sunt sui iuris, nec Germanicum agnoscunt imperium. Eius longitudo a confinio Lotharingiae usque ad limites Hungariae est 120 milliarium Germanicorum, seu 180. leucarum Francicatum. Latitudo autem a mari Baltico usque ad Alpes in confinio Foro-Iulii est 126. milliarium Germanicorum, seu 190. lecuarum Francicarum. Nunc tota Germania dividitur in regnum Bohemiae, et Circulos 3 suntqueve eo ordine:
Germaniae Circuli:
Circulus Franconiae, le Cercle de Franconie, sub quo Episcopatus Herbipolitanus, Bambergensis, et Eichstatensis, ac tota Francoma comprehenduntur. Circulus Bavariae, le Cercle de Baviere, sub quo Bavariae Ducatus, Palatinatus superior, et Archiepiscopatus Salisburgensis, cum Episcopatu Passaviensi et Ducatu Neoburgensi. Circulus Austriacus, le Cercle d'Austriche, sub quo Austria, Stiria, Carunthia, Carniola, Comitatus Tirolensis, et Episcopatus Tridentinus cum annexis. Circulus Suevicus, le Cercle de Suabe, ubi Suevia tota, Ducatus Virtembergensis, et Marchionatus Badensis et Burgoviae. Circulus Rhenanus, le Cercle du haut rhin, in quo Alsatia, Ducatus Bipontinus, Hassia, et Episcopatus Spirensis, cum Abbatia Fuldensi, Veteravia, et Comitatu Valdecensi. Circulus Electorum Rheni, le Cercle des quatre Electeurs du Rhin, sub quo ditiones Electorum Moguntini, Trevirensis, Coloniensis, et Palatini Rhem. Circulus Westphaliae, le Cercle de Westphalie, sub quo Ducatus Westphaliae, Iuliacensis, Clivensis, et Montensis, Comitatus Marchiae, Frisiae Orientalis, Oldenburgensis, et Hoyensis, et ditiones seu Episcopatus Monasteriensis, leodiensis, Osnabrugensis, Paderbornensis, et Mindensis Principatus. Circulus Saxoniae superioris, le Cercle de la haute Saxe, in quo Ducatus Saxoniae, Misnia, Turingia, Principatus Anhaltinus, Marchionatus Brandeburgicus, et Pomerania, cum Rugia ins. Circulus Saxoniae in ferioris, le Cercle de la basse Saxe, sub quo Ducatus Brunsvicensis, Lunaeburgensis, Megalopolitanus, Bremensis, Magdeburgensis, Lavemburgicus, et Holsatiae, Dioecesis Hildeshemiensis, et Principatus Halberstadiensis et Verdensis: suntqueve hi omnes in Germania. Circulus Burgundicus, le Cercle de Bourgogne, est extra Germaniam propriam, continetqueve Comitatum Burgundiae et septendecim provincias Belgii; habetqueve tantum votum in diaetis, cum agitur de rebus Imperii Germanici. Unde colliges regnum Bohemiae non comprehendi in Imperio, sed tantum esse intra Germaniam, et vicissim Circulum Burgundicum comprehendi in Imperio Germanico, sed tamen esse extra Germaniam. Institutus autem fuit Circulus Burgundicus a Carolo V. Imp. ut sic ditiones suas Belgii, et Comitatus Burgundiae servaret auxilio Germanorum.
Germaniae Principes.
Imp. sub quo nunc Regnum Bohemiae cum annexis, Silesia, et Moravia. Eidem etiam subsunt Austria cum Stiria, Carinthia, Carniola, Comitatu Tirolis, Brisgovia, Burgovia, et annexis. Archiep. Elector Moguntinus, sub quo ditio Moguntina, Erfordia, et tractus Eisfeldia. Archiep. Elector Trevirensis, sub quo ditio Trevirensis. Archiep. Elector Coloniensis, sub quo ditio Coloniensis et Ducatus Westphaliae. Dux Elector Bavariae, sub quo Bavaria, cum Palatinatu superiori. Dux Elector Saxoniae, sub quo Ducatus seu Electoratus Saxoniae, eum Lusatia superiori et Misnia, cum Episcopatu Minsnensi et Comitatn Mansfeldiensi. Dux Elector Brandeburgicus, sub quo Matchia tota Brandeburgica, Ducatus Pomeraniae ulterioris, Prussiae, Magdeburgensis, Halberstadiensis, Mindensis, Clivensis, et Crossensis, Comitatusque Marchiae et Ravensbergensis. Princeps Elector Palatinus, sub quo Palatinatus inferior sive Rheni. Archiep. Salisburgensis, sub quo ditio Salisburgensis. Ep. Monasteriensis, sub quo ditio Monasteriensis. Ep. Leodiensis, sub quo ditio Leodiensis. Ep. Herbipolitanus, qui et Franconiae Dox, sub quo ditio Herbipolitana. Ep. Bambergensis, sub quo ditio Bambergensis. Ep. Paderbornensis, sub quo ditio Paderbornensis. Ep. Osnabrucensis, sub quo ditio Osnabrucensis. Sunt etiam Epp. Aistetensis, Argentoratensis, Augustanus, Basilcensis, Constantiensis, Passaviensis, Spirensis, et Vormaciensis, cum corum ditionibus adiacentibus. Duces Lunaeburgenses et Brunsvicenses, sub quibus Ducatus Brunsvicensis et Lunaeburgensis, Comitatusque Diepholtensis, Danebergae, et Hoyae. Dux Wirtembergensis, sub quo Ducatus Wirtembergensis. Dux Neoburgensis, sub quo Ducatus Neoburgensis, Iuliacensis, et Montensis. Lantgravius Hasso Cassellanus, sub quo maior pars Hassiae, ditiones Marpurgensis, hersfeldia, Smalcaldia, et pars Comitatus Schaumburgensis. Duces Megalopolitani duo, sub quibus ducatus Megalopolitanus et tractus Suerinensis et Ratzeburgensis. Duces Holsatiae plurimi, sub quibus maior pars Holsatiae.
Principes Anhaltini quinque, sub quibus Principatus Anhaltinus. Dux Bipontinus, sub quo Ducatus Bipontinus. Princeps Frisiae orientalis, sub quo Frisia orientalis. Dux Saxoniae Lavemburgensis, sub quo Ducatus Lavemburgensis. Dux Saxoniae Hallensis, sub quo Halla et pars ampla Thuringiae. Dux Saxoniae Mersoburgensis, sub quo tractus Mersoburgensis, et Lusatia inferior. Dux Saxoniae Naumburgensis, sub quo ditio Naumburgensis, maxima pars Voigtlandiae, et Principatus Hennebergensis. Dux Saxoniae Altemburgensis, sub quo Ducatus Altemburgensis et Coburgensis. Duces Saxoniae Veimatienses, sub quibus Ducatus Veimariensis et Eysenacensis. Sunt etiam plurimi alii Principes minores in Germania, de quibus suo loco dicemus. Insuper Rex Franciae possidet in Germania Alsatiam, cum Sundgovia, uti etiam Brisacum et Philippoburgum. Rex Sueciae habet Pomeraniam citeriorem, Ducatus Bremensem et Verdensem, Rugiam ins. et Vismariam urbem, nunc partim captas, partim bello vexatas. Rex autem Daniae possider magnam Holsatiae partem et Comit. Oldenburgensem et Delmenhorstensem a paucis An. Regiones et urbes. Vide infra. Huius regionis incolae Germani dicuntur, cuius nominis rationem ad Romanos auctores nonnulli referunt, qui cum primum Rhenum devictis Gallis transgressi fuislent, videntes eos et feritate animorum et proceritate corporum, colore flavo, formâ praeterea et moribus, rituque vivendi Gallis simillimos, Germanos eos, tamquam fratres Gallorum appellatunt. Sic Strab. l. 4. p. 196. Alii inde dictos a Romanis putant, quod peculiari eius regionis ritu, an militari more, se mutuo, suâ lingua Germanos, i. e. fratres consalutarent; Quod confirmat Plutarch. in Mario. Eruditi tamen inter Germanos vocabuli huius etymologiam ex sua potius lingua petendam existimant. Illi enim gar, sive ger, totum dicunt, et man, virum, ut Germanos dictos intelligas, quasi totos viros. Alii deducunt a Ger, quod pro bello usurpatur apud Gallos vett. ut War Anglis, et Guerre Gallis, unde Germani, i. e. homines belli, Gallice gens d'armes. Nonnulli a germinando derivant, propter fecunditatem gentis populossissimae, ut Sylv. quo et P. Diaconus ruspicere videtur l. 1. Rer. Longobardic. c. 1. Quidam a Carmanis, Asiae populis, vocabuli auspicium deducit. Peucerus Germanos quasi Hermenner, h. e. militares viros dictos existimat : Iunius eos a Thogarma, filio Gomeri, filii Iapeti, filii Noe, originem duxisle vult. Alemanniam etiam vocant hanc Europae partem nonnulli, eiusque incolas Alemannos, quo nomine sub inclinati Imperii tempora vocari coepêrunt Teutoniam etiam a nonnullis appellatam invenimus a Tentone quodam eorum Duce: alii Teutonas, qui vernacole Teutsche, Italis Tedeschi, et a quibus Teutonici vocantur, et regio Teutschlandt, nomen habere a Thuistone, quem alii vocant Tuisconem, aiunt, creduntqueve filium fuisse Noachi, exteris vocatur Alemagna: Schlavones Nimicha: Graeci ἐλάμαγς hodie vocant, et Turci Alaman: Porro Germani ipsi indigenae existimantur, quoiam non est verisimile, aliquos Asiâ, aut Africâ, aut Italiâ relictâ, Germaniam petiisle, informem terris, asperam caelo, tristem cultu, aspectuque, nisi patria sit. De Germani. Dionys.
Λευκάτε φῦλα νέμονται ἀρειμανέων Γερμανῶν.
Ubi MS. Bodleinanum legit ἐριςθενέων, utrumvis epithethon fortitudinem Germanorum satis indicat. quam etiam abunde testantur auctores. P. Mela, l. 3. c. 3. Immanes sunt animis, atque corporibus. Caes. de Bell. Gall. l. 1. c. 9. Ingenti magnitudine corporum Germanos, incredibili virtute, atque exercitatione in armis esse praedicabant. Columella l. 7. de Re Rust. Germaniam decoravit natura altissimorum hominum exercitibus. Solin. Frequens Germania populis numerosis, et immanibus Tacit. Hist. l. 5. c. 14. Germanes fluminibus suetos levitas armorum, et proceritas corporum attollit. Cic. contra Pisonem, acerrimas dict Germanorum nationes. Senec. de Ira l 1. c. XI. Germanis quid est ammosius, quid cursu acrius, quid armorum cupidius? Et l. de Brevit. Vitae, vocat ferocissimam gentem, et alibi avidam gentem belli. Hinc Horat. Germaniam horridam dixit, Carm. l. 4. Od. 5. v. 26.
Quis, Germania quos horrida parturit
Fetus, ——— Quis ferae
Bellum curet Iberiae?
Idem Ep. Od. 16. v. 7.
Nec fera caeruleâ domuit Germania pube.
Nunc adeo culta est, ut nulli Europae regioni cedat. Libertatis apud illos tantus amor, ut omne iugum aegre ferant. Primi illorum Cimbri Tentonesque, irruptione in Galliam Italiamque factâ, Romanis innotuêrunt: a Caio Mario partim in Provincia, partim in Alpium descensu difficulter victi. Iulius Caesar postea domitis Galliis Rhenum traiecit, longoqueve ac operoso bello, cum Germanis negotium habuit, interioribus numquam penetratis: Interim quae inter Italiam Rhemumque gentes interiacent, Augusto Tiberioqueve sfuêre subiectae: quibus defunctis, soli Alemanni in obsequio mansêrunt, sed qui et ipsi circa A. C. 200. iugo excusso, aliquoties Gellias terruêre. Reliqui ultra Danubium Albimque incolentes non liberi solum fuêre semper, sed et hinc Gothi, Burgundiones, Vandali, Longobardi, alii, effusi in ditiones Imperio subiectas, longe lateque rerum potiti sunt. Iugum passi demum sub Chlodovaeo I. Francorum Rege, ad Tolbiacum victore, cuius Succeslores Duces postmodum illis im posuêrunt. Regna dein Saxonum, Toringorum, Francorum, et Bavarorum, armis Caroli Mag. sunt subacta: qui primus Occidentis Imp. coronatus est. Huius fil. Ludovicus Pius, partem harum provinciarum, cum titulo Germaniae Regis, uni filiorum concessit: quorum posteritate post An. circiter 100. exstinctâ, Conradus I. e Francorum ducibus Imp. electus est, a quo tempore in Statuum Imperii arbitrio mansit electio, donec processu temporis, in 7. familiis principalibus ius istud haesit vide Electores. E' Saxonica igitur, post Conradum, familia, Henricus Auceps, A. C. 918. pater Ottonis I. avus Ottonis II. proavus Ottonis terrii: et Hentici II. e Francica iterum Conradus II. Henr. III. Henr. IV. Henr. V. Rursus e Saxonica Lotharius: e Suevica Conrad. III. Frider. I. Barbarofla, Henticus VI. Philippus. Denuo e Saxonica Otto IV. Iterum e Francica Frider. II ex Hollandica Vilhelmus; ex Austriaca Rudolphus I. ex Nassovia Adolphus; rursus ex Austriaca Albertus: ex Lutzelburgica Henr. VII. ex Bavarita Ludov. iterum ex Lutzelburgica Carolus IV. et Wenceslaus: ex Palatina Rupertus: ex Lutzelburgica denuo Iodocus, et Sigismundus: itetum ex Austriaca Albertus II. electi, Im perium administrarunt, a quo tempore usque ad nostram aetarem Imperium Electitum quidem, sed in Austriaca familia, mansit. Praecipua Germanis priscis Solis, Lunae et ignis veneratio fuit: sed et Tuisconem, e terra genitum, filiumque eius Mannum, quo nomine Adamum forsan intellexêrunt, versibus suis eximie celebrarunt. Nec neglectus illis Mercurius fuit, quem humanis victimis propitiarunt. Isis parti Suevorum in fignra vasis culta est; Deos pingere, eorumque simulacra templis concludere nefas habebant, lucis proin illis consecratis. Auguria et sortes observabant; a Sacerdotibus supplicia reis irrogati, summaque rerum administrari solita. Evangelii aliquâ luce circa A. C. 600. Ratisbonae quidem a Lucio Cyrenaeo, Iuliobonae vero in Norico a Marco, ut et Argentorati et Coloniae Agrippinae a Materno; collustrari coepêrunt. Florentissimae in Germania iam Ecclesiae fuêrunt, A. C. 180. quibus iidem cum Protestantium hodiequeve fidei articulis, vide Irenaeum l. 1. c. 2. et 3. Marcomanni ab Ambrosio conversi leguntur, A. C. 396. Burgundiones fidem suscepêre, A. C. 450. Franci sub Chlodovaeo, A. C. 499. baptrzati sunt. Offo Angelus in Germania praedicavit, A. C. 608. Helvetii ad fidem perducti sunt, ministerio S. Galli, A. C. 614. Vilfredus Frisiis contionatus est, Amandus Flandris, A. C. 678. Vigbertus Anglus Germaniam peragravit, A. C. 686. interfectus a Radbodo, quod Iovis et Fostae statuas evertislet. Villebrordus ei successit. Postea Bonifacius Anglus ope Caroli Martelli, ad CM: ex trans Rhenanis gentibus, Christianis sacris imbuit, Germanorum vulgo Apostolus dictus, A. C. 739. Episcopatus varii instituti, A. C. 750. et seqq. magnâ Sacerdotum, in Bavaria inprimis, imperitiâ: Germaniae dein Galliaeque Epp. Synodo sub Carolo Mag. Francofurti habitâ, A. C. 797. Nicenum Concilium 2. pro imaginum cultu celebratum, destruxêrunt. Aquisgrani Synodo habitâ, sub Ludovico Pio, Saxoni cuidam translatio Scripturae, in vernaculum sermonem, commissa est, A. C. 836. Interim crevit reliquiarum veneratio, et Carolus Mag. pro sancto adorari coepit: Godescalcus quoque Monachus, in Synodo Moguntina, sub Rabano Ep. Praedestinationem et Reprobationem dari, nec Christum pro omnibus esse mortuum doceret, damnatus est, A. C. 848. Huldericus tamen Ep. Augustanus, Nicolao I. acetrimo caelibatus in Gallia Germaniaque promotori, obnixus, obtinuit A. C. 860. epistolâ doctissimâ ad illum scriptâ, ut libertas coniugii sacerdotum intemetata maneret per Annos ferme 200. Sententiae quoque de orali manducatione corporis Christi in C. D. tum spargi coeptae, restitit Rabanus, diligens Augustini sectator, circa A. C. 876. defensus a Bertramo presbytero, iuslu Caroli Calvi: quo tempore et Ioh. Scotus dogma Augustini de Eucharistia retinuit. Moravi a Methodio, una cum Bohemis ad Christianismum pellecti sunt A. C. 894. Nundinas sacrorum e Germania se sublaturum, proelium initurus cum Hungaris Henricus Auceps Imp. vovit, A. C. 932. praestititque. Huius filio Ottoni M. Leo VIII. Pontif. ius eligendi Pontisices ac Investituram Cleri restitut, Epp. in Bavaria, dissidentes, insigni epistalâ hortatus, e qua Sacerdotum coniugium tum in usu adhuc fuisse clarissime patet. A. C. 963. Vide Aventin. Ann. Boi. l. 4. Crevit post haec Episcoporum luxus et superbia, ut non iam a Clericis Fratres, sed Domini, et Canonici dici vellent, A. C. 1000. Fabric. in Chron. In Synodo Noviomagensi, ut panis ad dextram, calix ad sinistram, in celebratione Mislae statueretur, decretum, A. C. 1018. Henricus III. Imp. ultimus fuit, qui maiestatem Imperii contra Papas tueretur, eo proin defuncto Mantuae statutum, Papam a solis Cardinalibus eligendum esse. A. C. 1066. Caelibatum inter Germanos iterum vehementer ursit Gregorius VII. opponentibus ipsi Clericis verba Pauli: Melius est nubere quam uri. Nec quidquam profecit Ep. Moguntinus Erphordiae hunc in finem Synodo coactâ, A. C. 1074. uti nec Moguntiae, ubi iterum in vitae discrimen venit. Sed Calixtus Papa, Magistratus brachio ad id ipsum, maiori successu, usus est, circa A. C. 1120. quo Pomerani et Caslubi in Christum credere incepêtunt. Sub Conrado III. magna Germanorum vis a Bernardo in bellum sacrum excitata est. Rugii conversi sunt, A. C. 1161. ut et Pruteni. Waldensium multi in Germania esse coepêrunt, circa A. C. 1230. ubi Contionatores magno numero, qui sono tintinnabuli Baronibus vocatis praedicaverint publice, prodiisse, referr Crantzius Metr. l. 8. c. 18. et Saxon. l. 8. c. 16. quotannisque e Germania Mediolanum aut inde in Germaniam, ad Doctorum sustentationem collectae summissae. Sigon. l. 18. Hinc persecutio, et ferri candentis examini doctrina subiecta: quo pacto innumeri periêre. In Alsatia cum Nobiles quidam Papam damnarent, quod Sacerdotibus uxores et carnium esum omnibus negaret, 100. unâ die Argentinae combusti: et Moguntiae 39. ustulati sunt. Vide Laet. Comp. Hist. Univ. tantus nihilominus fidelium numerus, ut e Colonia Mediolanum euntes omnibus noctibus apud suos hospitio excipi poslent. Mornaeus in Myst. Munster. Cosmogr. l. 3. Trithem. in Chron. Auctusque sequentibus annis numetus. A Martino IV. ex: pilati Germani, ut et ab Honorio, V. Synodum Virceburgi convocarunt, ubi Legatus Pontif. periclitatus et Probus Tullensis Ep. in Papas acerrime invectus est, A. C. 1287. Aventin. l. 7. Bulling. de Concil. l. 2. Mainardus quoque Tyroli Comes, vitam Eptscoporum valde exagitavit libro edito, Avent. l. dicto. Waldensium adhuc ad LXXX. M. in Austria circa A. C. 1300. ut et Coloniae, in quos licet severe statueretur, unanimi tamen consensu perseverabant, Abbas Hirsaug. in Chron. A Ludovico Bavaro Imp. multa in Pontifices Rom. gravia statuta sunt, circa A. C. 1320. Post Musarum studia vires resumere coepêre, et Academiae Heidelbergae, Viennae alibique institutae sunt, A. C. 1346. et 1356. etc. Petitam Concilio Constantiensi, A. C. 1413. Reformationem, cum Sigismundus Imp. obtinere non poslet, ab eodem Basileae alius indictum est, A. C. 1431. in quo liberius, quam unquam alias, in auctoritatem potestatemque Pontificis est inquisitum. In Bohemia Moraviaque florentissimae Fratrum Ecclesiae: circa A. C. 1460. et 1500. quo tempore Philippus Burgundus, postea Ep. Ultraiectinus, Legatus a Maximiliano ad Iulium II. missus Româ Evangelicus fere rediit, Gerardus Noviomag. in vita eius: et Ioh. Ep. Misnensis venias venales e sua dioecesi eiecit, dicens, se Biblia legentem Religionem praesenti valde dissimidlem invenire: Paulo post a Tecelio dominicano indulgentiis venum expositis, surrexit Lutherus. Quae sequuta vide apud Sleidan. Aliosque. Plura de Germanorum fortitudine vide apud Eliam Schedium aureo illo, quem de Diis Germanis, inscripsit libello, Syntagm. 1. c. 1. De moribus Germanorum libellum singularem scripsit Corn. Tac. Sed prae omnibus videndi Limnaeus de Fure publico, Henricus Kippingus, Meth. novâ F. P. et Cluv. de Germania Antiqua, Nic. Lloydius. Adde Cl. Ottonem IC. Societatis Teutonico-Leopoldinae Hist. Univ. Germaniae dignissimum membrum, Notis ad B. Rhenani Res German. Nov-Antiqq. ubi de Germanorum vett. Anacaria, p. 347. Ancone p. 341. Armis reliquis, p. 399. Artibus, p. 376. Bando p. 346. Clientibus p. 348. Dilelectu p. 347. Fluminibus p. 421. Habitandi modo p. 545. Lancea p. 345. Musica p. 348. Praefecturis p. 408. Spatha p. 345. Standa p. 346. Tessera mil. p. 350. aliis accurate agit. At Catalogum Auctorum, qui de singulis Germaniae Circulis seu ut Grotius vocat, Pagis, quos Helvetiorum Cantonibus et Polonotum Waiwodiis similes dicas, exhibet Auctor Anon. Hist. Orbis Terr. Geogr. et Civ. c. 6. §. 1. Regionem commendar frumenti copia, quâ vicinis Regionibus prospicit: et memorabile est, quod natrat Lansius, cum A. C. 1591. Italiam, et in ea Romam gravissima fames premeret, et ex Holsatia, civitatibus Vandalicis atqueve Belgio mercatores multis navibus eo ivissent, Pontificem cursori, qui adventantium Germanorum nuntium primus attulerat mille ducatos donasle, Orat. pro Germania. Vini bonitatem loquuntur Vinum Rhenanum, Neccaricum, Mosellense, Franconicum et Austriacum: In Bavaria et Borealibus tractibus, ubi id austerius est, melioris notae cerevisiâ, qualis est Servestana, Brunsvicensis, Rostochiensis, Torgaviensis etc. compensatur. Equorum proventu celebris est Comitatus Oldenburgicus, suibus Westphalia et Bavaria, piscibus Marchia, sale Luneburgum, Hala Saxonum, Hala Suevorum etc. ut nihil dicam de metallis ac mineralibus, de quibus vide G. Agricol. l. de nat. Fossilium et de re Metallica, et Lazarum Erckerum Beschreibung aller mineralischen Ertz und Bergwercken. De lingua Germanica, eiusque propaginibus ac dialectis praecipuis, vide in voce Teutoni: De Philosophis vero Germanorum, Georg. Horn. Hist. Philos. etc. Nec praetereunda rara hodie Gentis felicitas, quae nec ipsi prius, nec ulli alii unquam contigit, ut nulla sit Europae Aula, quae non coronato ex hac gente Capite hoc tempore coruscet. Germania, Hungaria, Bohemiaque sub Leopoldo Aug. cui Iosephus Caesar successor designatus est haud pridem Hispania sub Rege est ex Archiducibus Austriae. Dania ex familia Oldenburg, Suecia ex Palatin. M. Britannia, ex Naslov. Com. Reges habet Lusitaniae Regis, et Poloniae Principis Iacobi, uxores ex eadem Com. Palatinorum stirpe prodiêrunt. Ipse Galliae Rex ex vett. Francorum prosapia ortum norunt omnes, sed et Delphino tori socia ex stirpe Bavarita fuit, ut non nemo curiose observavit.
II.
GERMANIA
urbs Moesiae Inf. circa thraciam, alias metropolis, et patria Belisarii.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Look at other dictionaries:

  • Germania — steht für: Germanien: allgemein das Siedlungsgebiet der Germanen Magna Germania, das von den Römern nicht dauerhaft besetzte Germanien Germania inferior, Provinz des Römischen Reiches Germania superior, Provinz des Römischen Reiches Germania… …   Deutsch Wikipedia

  • Germania IV — Die Germania IV im Herbst 2007 Technische Daten (Überblick) Takelung: Sloop Segelklasse: 8mR Segelnummer: 8 G12 …   Deutsch Wikipedia

  • Germania VI — p1 …   Deutsch Wikipedia

  • Germanía — es la jerga usada por presos, criminales, etc. El término germania significa hermandad en catalán, (hermandades gremiales), proviene de la palabra catalana germà la cual tiene a su vez etimología en el latín germānus que significa hermano mayor,… …   Wikipedia Español

  • Germania FV — Nombre completo Germania Fußball Verein Apodo(s) Fúnebres …   Wikipedia Español

  • Germania — puede referirse a: la Germania, el nombre genérico dado por los romanos a las regiones ubicadas al norte del Imperio Romano, que corresponden a las provincias romanas de Germania Magna, Germania Superior y Germania Inferior; la Germania (Francia… …   Wikipedia Español

  • Germania I — Germania Prima (auch: Germania I) war eine römische Provinz in der Spätantike, die ab dem Jahr 297 bis zum Zusammenbruch der römischen Herrschaft um die Mitte des 5. Jahrhunderts am Rhein bestand. Sie ging auf die Provinz Germania Superior… …   Deutsch Wikipedia

  • Germanía — or jerigonza is the Spanish term for the argot used by criminals or in jails. Its purpose is to keep outsiders out of the conversation. The ultimate origin of the word is the Latin word Germanus (see http://en.wiktionary.org/wiki/germanus) thru… …   Wikipedia

  • Germanĭa [1] — Germanĭa, römische Bezeichnung für Deutschland; in der Dichtkunst und den bildenden Künsten die Personifikation des Begriffs der zu einer politischen Gesamtheit vereinigten deutschen Länder. Dieser Begriff bildete sich etwa seit Mitte der 40er… …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Germania II — bezeichnet die römische Provinz Germania secunda die kruppsche Germania II (Yacht). Diese Seite ist eine Begriffsklärung zur Unterscheidung mehrerer mit demselben Wort bezeichneter Begriffe …   Deutsch Wikipedia

  • Germanía — oder jerigonza (Spielsprache) ist der spanische Ausdruck für die unter spanischen Marginalisierten Slang verwendete Sondersprache. Sein Zweck bestand darin, die interne Kommunikation gegenüber Nichtangehörigen der Sprechergruppe zu verdecken und… …   Deutsch Wikipedia


Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.